Her anne baba çocuğunun mutlu olmasını ister. Onun gülmesi, üzülmemesi, hayal kırıklığı yaşamaması için elinden geleni yapar. Peki, anne babanın temel amacı çocuğunu mutlu etmek midir?
Çocuğunun her isteğini yerine getiren, karşılaştığı her güçlüğü çözen, üzülmesine ve başarısız olmasına fırsat vermeyen anne babalar, çocuklarına gerçekten iyilik mi yapıyor?
Hayat yalnızca mutluluktan mı ibarettir? Hayatta sevinç kadar üzüntü, başarı kadar başarısızlık, kazanmak kadar kaybetmek de vardır. Çocuklarımızın bütün bu duyguları tanımaya, zorluklarla mücadele etmeye, sabretmeye ve gerektiğinde yeniden başlamaya ihtiyaçları vardır.
Bir çocuğun her istediğini yapmak onu mutlu edebilir. Ancak bu durum, gelecekte karşılaşacağı zorlukların üstesinden gelmesini sağlamaz.
Oysa çocuklarımızın yalnızca mutlu olmaya değil; sorumluluk almaya, kendi ayakları üzerinde durmaya, doğru ile yanlışı ayırt etmeye ve karşılaştıkları sorunlara çözüm üretmeye de ihtiyaçları vardır.
Anne babalık, çocuğun önündeki bütün engelleri kaldırmak değildir. Gerektiğinde elinden tutmak, gerektiğinde yol göstermek, gerektiğinde de kendi kanatlarıyla uçmasına fırsat vermektir.
Elbette çocuklarımız mutlu olsun. Ancak onları mutlu etmek uğruna hayatın gerçeklerinden uzaklaştırmayalım. Çünkü bugün her isteği karşılanan bir çocuk, yarın her isteğinin gerçekleşmediği hatta engellendiği bir dünyayla karşılaşacaktır.
Unutmayalım ki iyi anne babalık, çocuğa sürekli mutluluk sunmak değil, mutluluğu da zorlukları da karşılayabilecek gücü kazandırmaktır.
Çünkü anne babanın temel görevi çocuğu mutlu etmek değil, çocuğu gerçek hayata hazırlamaktır.
Yorumlar